Natuurmonument De Beer

12. Ten oosten van Het Breed Pijl links [ 13 ] Pijl rechts 14. De demarcatielijn

Kaartje Ten westen van Het BreedLangs de westzijde van Het Breed lag een heel wat interessanter duinterrein. Het bestond uit een reeks van minstens zes smalle zandrichels, dwars op de gemiddelde zuidwestenwind gelegen, met daartussen lage duinvalleitjes.

De duinrepen waren dicht begroeid met vooral duindoorn maar ook liguster en vlier en dus niet echt als duin herkenbaar, de valleitjes waren vlak, stonden elke winter onder water en bevatten een prachtige bloemrijke vegetatie. Naar het oosten toe liepen de valleitjes vrij uit op de bloemrijkste rand van Het Breed. Op de topografische kaarten van 1912 en 1938 valt er niets over te ontdekken, maar op de luchtfoto van 1938 is het hele gebied al herkenbaar. De rij duinrichels stamde dus echt uit de tijd dat wind en water het landschap van De Beer nog in hoge mate bepaalden en was dus geheel door de natuur gevormd.

Gebied ten westen van het Breed

Gebied ten westen van het Breed. Foto Jan Koolen.

Watermunt

Een gebied met een bloemrijke vegetatie, waaronder veel watermunt.
Foto Jan Koolen.

 

12. Ten oosten van Het Breed Pijl links [ 13 ] Pijl rechts 14. De demarcatielijn

 

logo

Laatste wijziging

15 oktober 2018

Citaten

Jan Koolen: In de winter vielen de valleitjes op door het water, waaruit massa's bruine urntjes van parnassia omhoog staken. In de zomer stond het vol met deze bloemen, met hele witte velden, groepen en randen. Verder kwamen er veel watermunt en heelblaadjes voor, en ook de moeraswespenorchis. Ik wist al jaren dat die op De Beer stond, maar waar? Na jaren zoeken ontdekte ik ze op 21 juli 1962. Het is een grillige plant, het ene jaar doet hij het veel beter dan het andere. Op die datum bleken de duinvalleitjes en de verbindende paadjes er vol mee te staan, dichter dan gras. Dus ik op mijn knieën voor foto's. Bekijk een bloem van de moeraswespenorchis maar eens van dichtbij, daar kun je enorm van genieten. Dat overkwam me dus, in het daverende lawaai van draglines en vrachtwagens, want op twee meter achter me werd de compartimenteringsdijk aangelegd, waarachter Europoort zou worden opgespoten. (zie ook bij — 14).

 

Het Breed was allang daarachter verdwenen. Die dijk liep precies zuid-noord dwars door die originele prachtige bloemenvalleitjes. Er zouden maar enkele snippers van overblijven (en bovendien niet langer dan twee jaren), hevig gestoord door de volkomen veranderde omstandigheden. Bij een bijzonder mooi veldje moeraswespenorchissen stond ik op en liep ik even weg om een film te wisselen. Toen ik terugkwam, zag ik net dat de volgende vrachtwagen zijn tonnen zand uitstortte, precies op dat veldje bloemen. Ik kon er niets tegen doen, en mocht eigenlijk blij zijn dat ik ze nog net op de foto had kunnen zetten. Maar blij zijn was onmogelijk, want voor mijn ogen zag ik zoiets moois en zeldzaams vernietigen.

Terzijde

Moeraswespenorchis

Moeraswespenorchis op De Beer, juli 1962, Foto Jan Koolen.